Hoxe, 5 de maio, ás 12:30 da mañá, no escenario do Teatro Principal de Santiago de Compostela, cinco —ou quizais seis— mulleres silenciadas, borradas e mal tratadas pola Historia saíronn da escuridade e levantaron a voz. A través de monólogos entrelazados, lembranzas fragmentadas e diálogos que rompen o tempo, foron desmontando a versión ca que o mundo as enviou ás marxes. Traían con elas as feridas, pero tamén unha carraxe que as mantiña a salvo do esquecemento. No escenario esixiron memoria, xustiza e recoñecemento. A obra convertiuse nun acto de resistencia colectiva. As mulleres, que durante séculos foron notas no pé da páxina, ocupan hoxe por fin o centro da escena para reivindicar a súa vida e a súa valía.
Esta obra é un berro contra o silencio e unha celebración da dignidade.
Ningún comentario:
Publicar un comentario